واژه‌نامه ویزا، اقامت و مهاجرت

تعریف کوتاه و دقیق اصطلاح‌های رایج ویزا و اقامت — از شنگن و قاعده ۹۰/۱۸۰ تا تمکن مالی، منشأ وجوه و اقامت مالیاتی — برای دارندگان گذرنامه ایران.

۱۶ اصطلاح

شنگن (Schengen)

منطقه‌ای از کشورهای اروپایی که کنترل مرزی داخلی را حذف کرده‌اند و رژیم ویزای مشترکی دارند؛ یک ویزای اقامت کوتاه شنگن در سراسر منطقه اعتبار دارد.

سقف کلی اقامت کوتاه در منطقه شنگن: حداکثر ۹۰ روز در هر دوره متحرک ۱۸۰ روزه، در مجموع همه کشورهای منطقه.

ویزای شنگن برای اقامت کوتاه مانند گردشگری یا دیدار خصوصی که تابع قاعده ۹۰/۱۸۰ است و اجازه کار یا اقامت بلندمدت نمی‌دهد.

ویزای بلندمدت یک کشور عضو برای اهدافی مانند تحصیل، کار یا پیوستن به خانواده که معمولاً مقدمه دریافت اجازه اقامت است.

ویزایی که در مرز یا فرودگاه مقصد صادر می‌شود و نیازی به درخواست قبلی ندارد؛ هزینه و مدارک آن به مقصد بستگی دارد.

مجوز ورودی که پیش از سفر و به‌صورت برخط از سامانه رسمی مقصد درخواست و دریافت می‌شود.

سامانه مجوز سفر اروپا برای اتباع کشورهای معاف از ویزای شنگن؛ برای متقاضیانی که ویزا لازم دارند کاربردی ندارد.

سند رسمی اقامت بلندمدت در کشور مقصد که معمولاً مدت مشخص، شرایط تمدید و گاه تعهد حضور فیزیکی دارد.

وضعیت اقامت بلندمدت بدون محدودیت زمانی که معمولاً پس از چند سال اقامت قانونی پیوسته به‌دست می‌آید و با شهروندی یکی نیست.

تابعیت کامل یک کشور که به صدور گذرنامه آن کشور منجر می‌شود؛ مسیر رسیدن به آن در هر کشور متفاوت است.

اثبات داشتن منابع مالی کافی برای دوره اقامت؛ مبنا و شیوه اثبات آن در هر کشور و هر نوع ویزا متفاوت است.

مستندسازی قانونی بودن و مسیر به‌دست‌آمدن سرمایه‌ای که در درخواست‌های سرمایه‌گذاری یا تمکن مالی ارائه می‌شود.

حساب بانکی ویژه‌ای که در برخی مقصدهای تحصیلی برای اثبات تمکن مالی باز می‌شود و برداشت از آن ماهانه و تا سقف مشخص ممکن است.

وضعیتی که بر اساس قوانین هر کشور فرد را مشمول مالیات آن کشور می‌کند و معمولاً به طول اقامت و مرکز علایق اقتصادی گره می‌خورد.

نام رایج برنامه‌هایی که در برابر سرمایه‌گذاری در مقصد، اجازه اقامت صادر می‌کنند؛ شرایط هر برنامه در صفحه مقصد آن ثبت شده است.

مسیر اقامت برای همسر، فرزند یا والدین فرد مقیم که شرایط آن به وضعیت اقامتی فرد دعوت‌کننده بستگی دارد.